Fire damage

On the side of the ultramodern Egnatia bank, a small ruined theatre, a closed boutique, a whole edifice destroyed by the fire.

Di fianco alla modernissima Banca di Egnazia, un piccolo teatro in rovina, un negozio chiuso, uno stabile intero distrutto dal fuoco.

Πλάι στην υπερμοντέρνα Τράπεζα Εγνατίας, ένα μικρό ερειπωμένο θέατρο, ένα κλειστό μαγαζάκι, ένα ολόκληρο οικοδόμημα κατεστραμένο από τη φωτιά. AteneMinore13-013

Annunci

Rex & Star

The “Rex” and the “Star” are two colossi of spectacle; their two different destinies

are marked by their names. NOMEN OMEN. The Rex, at the end of Panepistimiou

Street, behind trolley wires, carves imposing shadows and noble volumes. The

enormous inscription of the sign dominates the building. Oresteia by Aeschylus is on;

this is one of the National Theatre stages.

AteneMinore13-004

The Star near Omonoia is a true revelation. The gigantism and the classical

elegance of the early twentieth century decoration, compose the wrapper in which a

temple dedicated to eroticism and the most classy pornography operates. A huge

banner, several meters high, reproduces a drawing in the bondage style of John Willie

(?) and other reproductions, always by the same artist, are placed around the canopy

suspended over the large refined entrance, indicate a taste, unexpected in a porn

cinema. The brilliant pin-ups of the movie posters at the entrance make me think; I

approach so that I can check out the program: there are a few recent releases of the

Pirate, a remarkable Swedish company of hardcore porn, usually proposing excellent

pornography.

At the entrance, piled a bit further away, some red velvet seats, with timeworn

tissues stained with dried sperm. Are they going to through them away?

I draw everything, sitting at the stairs of the Ilion Hotel. I my memory serves me

right, Ilion is Troy … Troy and Truies (with a capital “t”).1 How bizarre.

1  This untranslatable pun refers to female swine.

AteneMinore13-002AteneMinore13-005

A priest passes me by, amazed at the fact that I am drawing the picture of this

temple of sin. His back is warning me with the sign of the cross.

AteneMinore13-016

Il Rex e lo Star, due colossi dello spettacolo con due destini diversi, segnati dal nome. NOMEN OMEN.

Il Rex, in fondo a Panepistimou, tra i cavi del tram, la sua elevazione taglia ombre imponenti e volumi nobili. Svetta su tutta la costruzione, la gigantesca insegna. Danno l’Orestea di Eschilo; è la sede del teatro classico.

Lo Star, nei pressi di Omonia, è una rivelazione. Il gigantismo e l’eleganza del decoro, inizi Novecento, sono lo scrigno entro il quale vive e opera un tempio dell’erotismo e della pornografia più alta. Un pannello alto svariati metri riproduce un disegno stile bondage di John Willie (?) e altre riproduzioni, sempre dello stesso autore, ai lati della pensilina che copre l’ampio e raffinato atrio, rivelano un gusto inaspettato per un cinema porno. Splendide pin-up sul cartellone della pensilina, mi fanno insospettire; mi avvicino e vedo cosa c’è in programma: sono le uscite più recenti della Pirate, una benemerita casa di produzione hard svedese, solitamente produttrice di ottima pornografia.

Nell’atrio, un po’ in disparte, accumulati ci sono i sedili in velluto rosso, bisunti e maculati di sperma secco; li butteranno via?

Disegno il tutto seduto sui gradini dell’Hotel Ilion. Se ricordo bene, Ilion è Troia… Troia e Troie (con la “T” maiuscola). Che bizzarria.

Un pope mi passa davanti incuriosito dal fatto che stessi a ritrarre quel tempio del peccato, la sua schiena mi ammonisce facendo un segno di croce…

Το «Ρεξ» και το «Σταρ», δύο μνημεία του θεάματος, με δύο διαφορετικά πεπρωμένα, σημαδεμένα από το όνομά τους.

ΝΟΜΕΝ ΟΜΕΝ.

Το «Ρεξ», χαμηλά στην Πανεπιστημίου, πίσω από καλώδια του τρόλεϊ, με τη φιγούρα του να χαράζει επιβλητικές σκιές και ευγενείς όγκους. Πάνω σ’ όλη την όψη του κτιρίου, η τεράστια επιγραφή. Παίζουν την «Ορέστεια» του Αισχύλου: είναι μια παράσταση του Εθνικού Θεάτρου.

Το «Σταρ», στα πέριξ της Ομόνοιας, είναι μια αποκάλυψη.

Ο γιγαντισμός και η κλασική κομψότητα της διακόσμησης, των αρχών του εικοστού αιώνα, είναι το περίβλημα μέσα στο οποίο λειτουργεί ένας ναός αφιερωμένος στον ερωτισμό και στην υψηλή πορνογραφία.

Ένα πανό ύψους πολλών μέτρων απεικονίζει ένα σχέδιο σε στυλ bondage του John Willie (?), ενώ άλλες εικόνες, πάντα του ίδιου δημιουργού, στα πλαινά της μαρκίζας πάνω από τη μεγάλη ραφινάτη είσοδο, αποκαλύπτουν μια αισθητική αναπάντεχη για πορνοσινεμά. Τα εκθαμβωτικά πιν-απ στις πινακίδες της εισόδου με βάζουν σε υποψίες· πλησιάζω για να δω το πρόγραμμα της ημέρας: είναι οι τελευταίες ταινίες της Pirate, μιας αξιέπαινης σουηδικής εταιρείας χαρντκορ, που παράγει συνήθως εξαιρετική πορνογραφία. Στο φουαγιέ, σε μιαν άκρη,συσσωρευμένα καθίσματα από κόκκινο βελούδο, ρυπαρά και λεκιασμένα από ξεραμένο σπέρμα –είναι για πέταμα;

Σχεδιάζω το σύνολο καθισμένος στα σκαλιά του ξενοδοχείου Ίλιον. Αν θυμάμαι καλά, Ίλιον είναι η Τροία… Τι αλλόκοτο.

Ένας παπάς περνάει από μπροστά μου, παραξενεμένος από το γεγονός ότι σκιτσάρω αυτόν το ναό της αμαρτίας, μου γυρνάει την πλάτη και κάνει το σταυρό του…

Giorgios Botsos: Victoria Square. Πλατείας Βικτωρίας. Piazza Regina Vittoria.

text and art by Giorgos Botsos

Botsos - Victoria Square

Ο Θησέας σώζει την Ιπποδάμεια στην Πλατεία Βικτωρίας

 

Ένας μεθυσμένος Κένταυρος έχει αρπάξει την όμορφη βασίλισσα των Λαπιθών.

Ο  ήρωας Θησέας τη σώζει… Λες και είναι μια σκηνή από υπερ-ηρωικό κόμικς,

το άγαλμα βρίσκεται εδώ και  πάνω από 65 χρόνια στο κέντρο της Πλατείας Βικτωρίας.

Η πλατεία στις εποχές της δόξας της ήταν μια από τις πιο ονομαστές της Αθήνας.

Σήμερα είναι σε παρακμή, όπως και η γύρω περιοχή με τα παλιά νέο-κλασικά που καταρρέουν.

Σχεδόν κανείς δεν κοιτάει ψηλά για να παρατηρήσει το άγαλμα.

Με έκπληξη διαπίστωσα πως κανένας από τους φίλους και γνωστούς δεν ήξερε πως υπάρχει αυτό το άγαλμα στην πλατεία Βικτωρίας.

 

Στον πρώτο παράλληλο κάτω από την πλατεία, είναι η οδός Φυλής, ο πιο μακρύς δρόμος με τα «κόκκινα φώτα» της Αθήνας.

Τις βασίλισσες αυτού του δρόμου δεν υπάρχει κανένας «ήρωας» για να τις σώσει.

 

Τις πρώτες πρωινές ώρες, που η πλατεία είναι εντελώς άδεια, μπορεί κανείς να συναντήσει έναν άστεγο που τον ακολουθούν 7 γατιά. Τα έξι είναι λευκά, το έβδομο μαύρο.

Τον έχω ακούσει αυτό το μαύρο γατί να το φωνάζει «Κυριακή»…

 

 

Theseus saves Hippodameia in Victoria Square

A drunken Centaur has grabbed the beautiful queen of the Lapiths.

The hero Theseus saves her… As if it’s a scene from a super-heroic comics, this

Statue stands for more than 65 years in the center of Victoria Square .

The square on the era of its’ glory was one of the most famous of Athens .

Today is in decline, as it is also the surrounding area with the old neo-classical collapsing houses.

Almost nobody looks up to observe the statue .

To my amazement I realised that none of my friends and acquaintances knows that this statue exists in Victoria Square .

The first parallel under the square is Fylis street, the longest  “Red Lights’” street in Athens.

There is no “hero” to save the Queens of this street.

In the early morning hours, when the square is completely empty, one can meet a homeless who is followed by seven cats . The six are white, the seventh black.

I’ve heard him call this black kitten  “Sunday” …

Teseo salva Ippodamia in piazza Regina Vittoria

 

Un centauro ubriaco cattura la bella regina dei Lapiti.

L’ eroe Teseo la salva… Sembra una scena da fumetto supereroistico…

La statua, creata agli inizi del ventesimo secolo, sta nel centro di piazza Vittoria da piu’ di 65 anni.

La piazza nei suoi tempi migliori era una delle piu’ rinomate di Atene. Oggi e’ in declino, come del resto tutto il quartiere circostante con le sue vecchie case neoclassiche in decadenza.

Quasi nessuno alza gli occhi per osservare la statua. Mi sono accorto con stupore che neanche uno degli amici e conoscenti sapeva che esistesse questa statua in piazza Vittoria.

La prima strada che sbuca in piazza e’ via Filis, la lunga strada a luci rosse di Atene. Per le regine di questa strada non esiste nessun eroe pronto a salvarle…

Le prime ore del mattino, quando la piazza e’ completamente vuota, si puo’ incontrare un senzatetto seguito da sette gatti. Sei bianchi, il settimo nero.

L’ ultimo, quello nero, ho sentito chiamarlo “Domenica”…

 

Siemens

Siemens

In Piraeus, a blatant building stands out, entirely covered with a Siemens advertisement. Right below, in the ground floor of the building, a commercial arcade with its ceilings totally ripped open: countless wires, cables and the like hang down, indifferent to the advanced German technology…

A Pireo, svetta clamoroso un palazzo totalmente ricoperto da una pubblicità della Siemens. Appena sotto, alla base del palazzo, una galleria commerciale completamente sventrata nei soffitti; miriadi di fili,  cavi e simili cascano giù, incuranti di tanta tedesca tecnologia…

Στον Πειραιά, ξεχωρίζει κραυγαλέα ένα κτίριο καλυμμένο ολόκληρο από μια διαφήμιση της Siemens. Ακριβώς από κάτω, στο ισόγειο του κτιρίου, μια εμπορική στοά με τα ταβάνια εντελώς ξεκοιλιασμένα: χιλιάδες σύρματα, καλώδια και τα συναφή κρέμονται κάτω, αδιάφορα για την προχωρημένη γερμανική τεχνολογία…

 

Welcome. Benvenuti. καλωσόρισμα.

I am Giuseppe Palumbo and nearly 10 years ago I wrote and sketched a travelogue called “Atene Minore”. It was a small book in three languages: Italian, Greek and French, published by ArtCore in Perugia.
Now, along with my Athenian friends, mainly Niki Tzouda, I thought of breathing new life into those words and sketches, posting them on this blog and letting those places speak –places that since then may have changed if not disappeared since then– through words and sketches of other artists. I have been just a visitor and I still contemplate Athens with a distant, though enamored, eye; on the contrary, the artists I have invited to this blog actually live in Athens. We will try to create a dialogue between my thoughts and sketches and theirs, in order to see whether a new idea of Athens can be born, not out of Zeus’s head, but out of the hands and feet of those who love her, despite everything…

Sono Giuseppe Palumbo e circa 10 anni fa ho scritto e disegnato un diario di viaggio intitolato “Atene Minore”. Un piccolo libro in tre lingue: italiano, greco e francese. Art Core di Perugia fu l’editore. Ora, insieme ai miei amici ateniesi, Niki Tsouda per prima, ho pensato di dar nuova vita a quei testi e a quei disegni, di pubblicarli su questo blog e di cercare di far parlare quei luoghi che nel frattempo saranno cambiati se non spariti, attraverso i testi e i disegni di altri autori: io ero in visita e continuo a guardare Atene con uno sguardo distante, per quanto innamorato; su questo blog, ho invitato invece autori che a Atene ci vivono. Proveremo a far dialogare i miei e i loro pensieri e disegni. Vedremo se una nuova idea di Atene potrà nascere, magari non dalla testa di Zeus, ma dai rottami e dalle mani e dai piedi di chi la ama nonostante tutto…

Είμαι ο Τζουζέπε Παλούμπο και πριν από περίπου 10 χρόνια έγραψα και σχεδίασα ένα οδοιπορικό με τίτλο “Atene Minore”. Ένα μικρό τρίγλωσσο βιβλίο: στα ιταλικά, τα ελληνικά και τα γαλλικά. Εκδότης, η Art Core της Περούτζα .
Τώρα, μαζί με τους αθηναίους φίλους μου, κυρίως τη Νίκη Τζούδα, σκέφθηκα να δώσω νέα ζωή σ’ εκείνα τα κείμενα και  σκίτσα, να τα δημοσιεύσω σ’ αυτό το blog και να προσπαθήσω να δώσω το λόγο σ’ εκείνα τα μέρη, που στο μεταξύ μπορεί να έχουν αλλάξει, ή και να μην υπάρχουν πια, με κείμενα και σκίτσα άλλων δημιουργών. Εγώ ήμουν ένας απλός επισκέπτης και εξακολουθώ να κοιτάζω την Αθήνα με αποστασιοποιημένο βλέμμα, παρά τον έρωτά μου γι’ αυτήν. Όμως, οι καλλιτέχνες που κάλεσα σ’ αυτό το  blog ζουν στην Αθήνα. Θα προσπαθήσουμε οι σκέψεις και τα σκίτσα τους να συνομιλήσουν με τα δικά μου. Ας δούμε αν μπορεί να γεννηθεί μια νέα ιδέα για την Αθήνα, όχι από το κεφάλι του Δία, αλλά από τα συντρίμμια, από τα χέρια και τα πόδια εκείνων που την αγαπούν παρ’ όλα αυτά…
Η Αθήνα σε σκίτσα, όχι σε κομμάτια…

AteneMinore13-041